حضرت محمد(ص)

محمّد شش سال داشت که مادرش آمنه را نیز از دست داد. او تا هشت سالگی زیر سرپرستی جدّش عبدالمطّلب بود و پس از مرگ پدربزرگش در خانه عمویش ابوطالب سُکنی گزید.

رفتار و کردار او در خانه ابوطالب، نظر همگان را به سوی خود جلب کرد. او برخلافِ کودکانِ همسالش که موهایی ژولیده و چشمانی آلوده داشتند، مانند بزرگسالان موهایش را مرتّب می‌کرد و سر و صورتِ خود را تمیز نگه میداشت.

او به چیزهای خوراکی هرگز علاقه ای نداشت، کودکان همسالش، چنان که رسم کودکان است، با دستپاچگی و شتابزدگی غذا میخوردند و گاهی لقمه از دست یکدیگر می ربودند، ولی او به غذای اندک اکتفا و از حرص ورزی در غذا خودداری می‌کرد.

در همه احوال، متانت بیش از حدِّ سنّ و سالِ خویش از خود نشان می داد. بعضی روزها همین که از خواب برمیخاست، به سر چاه زمزم میرفت و از آب آن جرعه‌های چند مینوشید و چون به وقت چاشت به صرف غذا دعوتش مینمودند، میگفت: احساس گرسنگی نمیکنم. او نه در کودکی و نه در بزرگسالی، هیچ گاه از گرسنگی و تشنگی سخن به زبان نمی آورد. عمویش ابوطالب او را همیشه در کنار بستر خود میخوابانید. ابوطالب می‌‌گوید: من هرگز سخنان دروغ از او نشنیدم و کار ناشایسته و خنده بیجا از او ندیدم. او به بازیچه‌های کودکان رغبت نمیکرد و گوشه گیری و تنهایی را دوست میداشت و در همه حال متواضع بود.

وی در سیزده سالگی، ابوطالب را در سفر تجاری شام، همراهی کرد. در همین سفر بود که شخصیّت، عظمت، بزرگواری و امانتداری خود را نشان داد. بیست و پنج سال داشت که با صاحبکارش خدیجه دختر خویلد ازدواج کرد. خدیجه 15 سال از محمد بزرگتر بود.